Historia
Było tak: ogromny teren pokryty w 75 procentach pokryty hałdami, pogórniczymi odpadami, bagnami i wysypiskami. Jest tak: 620 hektarów łąk, lasków, skupisk nietypowych gatunków zwierząt i ciekawych atrakcji.
Wojewódzki Park Kultury i Wypoczynku od prawie sześćdziesięciu lat jest miejscem spotkań, zabawy i kontaktu z naturą, którego tak bardzo brakuje mieszkańcom aglomeracji śląskiej, zmęczonym wielkomiejskim hałasem, betonem i życiem w biegu. Wszystko to dzięki temu, że w latach czterdziestych ubiegłego stulecia ówczesne władze postanowiły stworzyć w Górnośląskim Okręgu Przemysłowym ośrodek rekreacyjny dla jego mieszkańców. Zlecono to generałowi Jerzemu Ziętkowi, który potrafił swoją wizję - pionierskiego jak 
na tamte czasy projektu - konsekwentnie zrealizować.
I tak w 1951 roku ruszyła budowa parku, która w założeniach miała być próbą przywrócenia życia środowisku zdewastowanemu przez przemysł. To się udało. Z miejsca, które często opisywano używając sformułowania "księżycowy krajobraz" stało się "zieloną wyspą" w centrum wielkiego przemysłu. W budowę WPKiW włączyli się wszyscy: od młodzieży szkolnej po pracowników różnorakich urzędów.
Było to ogromne przedsięwzięcie cieszące się wielką społeczną akceptacją. Głównie dlatego, że w czasie, gdy powstawał WPKiW, na terenie Śląska istniało 300 zakładów przemysłowych. Oznaczało to, że zapylenie osiągało ogromne rozmiary: w Chorzowie Starym opadało 763 tony pyłu na kilometr kwadratowy, w centrum Chorzowa - 92 tony na kilometr kwadratowy. Potem to zapylenie spadało, a park nazywany jest do dziś "Zielonymi płucami Śląska".
|
|
